توچال قلّه‌ای در شمال تهران و به ارتفاع ۳۹۶۲ متر می‌باشد که بخشی از

دامنه رشته‌کوه‌های البرز است. دامنهٔ جنوبی توچال مجاور با شهر تهران و

قلهٔ آن مشرف به این شهر است.

تله کابین توچال دارای سه خط اصلی و سه خط  تله سی یژ و یک خط تله

اسکی می‌باشد. روی هم رفته درازای سه خط اصلی این تله‌کابین، نزدیک

به ۷۵۰۰ متر است که در میان تله‌کابین‌های نصب شده در دنیا یکی از

طولانی‌ترین خطوط تله‌کابین پیوسته به شمار می‌رود.

ایستگاه سوم این تله کابین درارتفاع ۲۰۰۰ متری از سطح دریا، ایستگاه

پنجم در ارتفاع ۳۰۰۰ متری و ایستگاه هفتم در ارتفاع ۳۷۰۰ متری ازسطح دریا است.

کار ساخت تله‌کابین توچال، در سال 1353 به دست بهمن باتمانقلیچ و با

همکاری شرکت فرانسوی «پوما» و شرکت اتریشی «دوپل مایر» آغاز شد

و در سال 1357 پایان یافت.

قلّهٔ توچال، به دلیل نزدیکی به تهران، همواره شمار زیادی صعودکننده

دارد. صعود به توچال از مسیرهای مختلفی امکان‌پذیر است. مهم‌ترین این

مسیرها عبارتند از:

• دربند، شیرپلا، سیاه‌سنگ، قلّهٔ توچال (رایج‌ترین مسیر)
• بوستان جمشیدیه، پناهگاه کلک‌چال، درهٔ پیازچال، قلهٔ پیازچال، قلهٔ توچال
• ولنجک، ایستگاه پنجم تله‌کابین، ایستگاه هفتم تله‌کابین، قلهٔ توچال
• درکه، پناهگاه پلنگ‌چال، ایستگاه پنجم تله‌کابین، ایستگاه هفتم تله‌کابین، قلهٔ توچال
• دارآباد، قلهٔ دارآباد، قلهٔ پیازچال، قلهٔ توچال

منبع: ویکی پدیا

حدود4ساعت بالای اندیمشک از سمت چپ بیدروبه- سرخکان-شاهزاده احمد- تقریبا به شمالی ترین دریاچه سددز است.

دارای جنگل بلوط-زال زالک-بادم-چمنزار-و ترکیب سنگ های زیبای زاگرس ژوراسیک

صعود مشترک با اندیمشک بود وبیشترزحمات راجناب جعفری ریاست کوهنوردی اندیمشک انجام داده بود

همنوردان:ساراکرد-راضیه محمودی=مهرنوش مهرجو(سرپرستان گلباران-خورشید-کرخه)خانواده توحیدی عزیز

میناکثیر-باقری-شامیری-صغری دیناروند-شمسی پور-مرادی-انعام-صالحی-سمیه کاوندی

عکس ها را درقسمت تصاویر مشاهده کنید

اورست

همنوردان:حاج کریمی-نظری-رنگچی-مروتیان(سرپرست گل وناز ومهربان گروه) حاج صابونی-داریوش طالبی-حاج

علی احمدیان-ژنرال امیدافشارمهر- وریس هیات کوهنوردی شوش علی کرد

عکس را در تصاویر ببینید

دل خستگی ها را درون کوله هایمان بگذاریم

به کوهستان ببریم تا به ابر و باد و باران بسپاریم.

صعود به قله ی توچال به عنوان یک شاخص در تقویم سالانه ی گروه کوه نوردی فرهنگ دانیال قرار دارد. 

این برنامه  در بازه ی زمانی 9 / 12 / 91 تا 12 / 12 / 91 اجرا می شود. دوستان علاقه مند آمادگی

خود را به سرپرست برنامه(صیاد) اطلاع دهند.

منطقه ی: استان کرمانشاه، شهرستان پاوه، روستای شمشیر

زمان اجرای برنامه: 20 / 10 / 91 تا 22 / 10 / 91

سرپرست: حسین صیاد

اعضای شرکت کننده: آقایان حسین صالحی، باسم شوهانی، فریدون هدایت خواه، ناظر و

حسن آریان، مصطفی متقی، محمد علی کریمی پور، علی کیان مهر، موسی وطن پرست،

علی احمدیان، علی رضا زالخانی، علی کرد و حسن زاهدی

عضو میهمان: مهراب گماری

شاهو بلندترین قله ی استان کرمانشاه در غرب ایران،  در شمال شرقی شهرستان پاوه‌قرار گرفته است.

صعود به شاهو در فصل زمستان در قالب یک برنامه ی سه روزه اجرا شد. با توجه به پیش بینی سایت

های هواشناسی و بارش شدید برف و کولاک از چند روز قبل به شرکت کنندگان هشدار داده شد که

تمامی تجهیزات انفرادی صعودهای زمستانی را همراه داشته باشند.

ساعت 9 صبح با یک دستگاه مینی بوس از محل ویندی پارک راه افتادیم. در حالی که  از روز قبل پدیده

ی گرد و غبار شدید شوش را فراگرفته بود اما شوق یک صعود هیجان انگیز و تماشای بارش برف، به

کوه نوردان انرژی مضاعفی می بخشید. چهره ها خندان و شاداب بود. ناهار را به پیشنهاد دوستان در

رستورانی در پلدختر نوش جان کردیم و جاده را در پیش گرفتیم. کم کمک از غبار کاسته شد و باران

آغاز شد. از اسلام آباد غرب بارش برف شروع شد و همه را سر شوق آورد. به سو ی کرمانشاه راه

افتادیم و سپس راه روانسر را در پیش گرفتیم. شب بود، سرد بود و برف می بارید. پلیس راه

روانسر-پاوه به دلیل کولاک جاده را بسته بود. ناچار شب را در خانه ی معلم روانسر اتراق کردیم. شام

مهمان زاهدی بودیم به آش رشته ای خوش مزه که بانوی محترمشان پخته بود. به امید فردا

خوابیدیم.  بامدادان بیدار شدیم و بی درنگ صبحانه خوردیم و سوی پاوه راه افتادیم. در طول مسیر

آقای فتحی از روستای شمشیر مدام احوالمان را می جویید. کریم فتحی مرد نیکی بود از قوم کرد. او

مهمان نوازی و مهربانی را به غایت نشان داد آن چنان که مردمان ایرانی به آن مشهورند.در راه پاوه

همچنان برف می بارید. جاده پیدا نبود، برف پاکن مینی بوس بازایستاد، پچ پچی آغاز شد که برگردیم.

اما هیات چهارنفره با تصمیمی محکم مبنی بر حفظ خونسردی همه را به آرامش فرخواند. بچه های

هلال احمر از پایگاه امداد و نجات شاهو(شهید چمران) به کمکمان شتافتند و جایمان دادند و با

شلغمی داغ پذیرایمان شدند. بعد از چند ساعتی راه باز شد و ما راه افتادیم. طبیعت سپید سپید

همه را جادو کرده بود. راندیم و راندیم تا سرانجام ساعت 1 بعد از ظهر به روستای شمشیر رسیدم.

بچه های روستا به استقبالمان آمدند و در آغوشمان گرفتند و شرمنده از این همه مهربانی. در

مسجدی پاکیزه و مرتب و گرم اسکان گرفتیم. ناهار در قهوه خانه ی روستا دیزی خوردیم بسیار خوش

بودیم. آنگاه برای دیدن شهر پاوه ده کیلومتر دورتر رفتیم و پیش از غروب برگشتیم. شام خوردیم و در

محفل گرم دوستان کرد آقایان فتحی مرادی و بهرام زاده گفتیم شنیدیم. قرار گذاشتیم ساعت 7 صبح

آماده ی صعود باشیم. شبانگاهان برف می بارید . . . 

برف می بارد به روی خار و خاراسنگ
كوهها خاموش
دره ها دلتنگ
راه ها چشم انتظار كاروانی با صدای زنگ
بر نمی شد گر ز بام كلبه های دودی
یا كه سوسوی چراغی گر پیامی مان نمی آورد
رد پا ها گر نمی افتاد روی جاده های لغزان
ما چه می كردیم در كولاك دل آشفته دمسرد؟
آنك آنك كلبه ای روشن
روی تپه روبروی من
در گشودندم
مهربانی ها نمودندم
زود دانستم كه دور از داستان خشم برف و سوز
در كنار شعله آتش
قصه می گوید برای بچه های خود عمو نوروز
گفته بودم زندگی زیباست

"بخشی از شعر حماسی آرش کمانگیر "

صبحگاهان برف باز ایستاده بود و رختی تمام سپید بر دوش طبیعت افتاده بود. در چشم به هم زدنی

گروه آماده و مجهز شد. به توصیه ی آقای فتحی برای پرهیز از خطر بهمن و دشواری صعود، مسیری

امن در پیش گرفتیم. از کوچه های تنگ و برف آلود روستا و از میان باغهای گردکان (گردو) گذشتیم. برف

کوبیدیم و برف کوبیدیم. بعد از سه ساعت برف کوبی به سبب تنگی زمان، بسته بودن جاده و . . .

تصمیم گرفتیم صعود را نیمه رها کرده و برگردیم که فکر می کنم خردمندانه بود. دوستان کردمان را بدرود گفتیم و سوار مینی بوس شدیم. در راه برگشت توقفی کوتاه در شهر جوانرود کردیم عاقبت در میان سرمای گزنده ساعت 1 شب به سلامت به شوش رسیدیم.

برای تماشای عکس ها به ادامه ی مطلب بروید